Το Γυάλινο Ξενοδοχείο

Emily St. John Mandel, εκδόσεις Ίκαρος

Σε έναν γυάλινο, απομονωμένο κόσμο πιστεύει κανείς πως ίσως βρει το εναλλακτικό σύμπαν στο οποίο ζει νοερά, την πιθανή αντιζωή που χτίζει για χρόνια στο μυαλό του. Όμως πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό;
Το γυαλί είναι διαφανές υλικό και δεν κρατά τίποτα κρυμμένο. Έτσι, και οι ήρωες του μυθιστορήματος, δεν μένουν για καιρό στην αφάνεια.

Ο Αλκάιτις γίνεται πάρα πολύ πλούσιος και ισχυρός συντηρώντας για χρόνια στη Νέα Υόρκη, μια οικονομική απάτη, εξαπατώντας εκατοντάδες επενδυτές σε όλο τον κόσμο.
Το Γυάλινο Ξενοδοχείο: ένα πεντάστερο υπερπολυτελές ξενοδοχείο, χτισμένο στη Νήσου Βανκούβερ, απόλυτα απομονωμένο με πρόσβαση μόνο από θάλασσα, γίνεται το μέρος όπου βρίσκει τους πελάτες-θύματα του.

Το γυάλινο ξενοδοχείο γίνεται και το κέντρο της αφήγησης του βιβλίου. Εκεί τοποθετούνται όλοι οι βασικοί ήρωες του βιβλίου, κάποια στιγμή της ζωής τους  και γίνεται αφετηρία της ιστορίας τους.  Κατά τον Αλκάιτις η εικόνα ενός μεσήλικα παντρεμένου άνδρα, δημιουργεί μεγαλύτερη ασφάλεια στους επενδυτές του και έτσι πείθει τη Βινσετ, τη νεαρή μπαργούμαν και αδερφή του Πολ, να παραστήσει τη σύζυγό του.
Όταν στην εξωτερική τζαμαρία, εμφανίζεται γραμμένη σε γκράφιτι η φράση «Πρόσεχε μην καταπιείς κανένα σπασμένο γυαλί», ο ψεύτικος κόσμος, του πλούτου και της χλιδής, αρχίζει σταδιακά να καταρρέει.

 Στον σύμπαν που φτιάχνει το μυθιστόρημα, ο συνδετικός κρίκος όλων είναι το είναι το ψέμα. Οι άνθρωποι εκεί, ζουν σε έναν εικονικό κόσμο λέγοντας στους άλλους αλλά και στον εαυτό τους, ψέματα (μάλλον αυτά πάνε μαζί).
Λένε σε όλους ψέματα ώστε να επιβιώσουν και να πετύχουν, να κερδίσουν. Δημιουργούν εικονικές ζωές χωρίς ουσία, αλλά με κέρδος, χρήματα, πολυτέλεια και δόξα.
Παράλληλα διαρκώς στην πορεία του έργου, φτιάχνουν εικονικές ζωές, σύμπαντα, στα οποία δραπετεύουν αναρωτώμενοι τι θα γινόταν αν. Αν είχαν κάνει κάτι διαφορετικά, αν ήταν ο κόσμος διαφορετικός, αν είχαν αντιδράσει, αν είχαν μιλήσει, αν, αν, αν.

 Η Emily St. John Mandel γράφει σύγχρονα και μονεταριστικά, εναλλάσσει την πρωτοπρόσωπη με την τριτοπρόσωπη αφήγηση και τους συνεχείς διαλόγους με τις καταγραφές που θυμίζουν ημερολόγια. Όμως κυρίως, γράφει μια κριτική για το σύγχρονο δυτικό κόσμο, που μοιάζει λαμπερός και γεμάτος ευτυχία αλλά δεν είναι.

Η Έμιλι Μάντελ έχει γράψει και το Σταθμός Έντεκα που κυκλοφόρησε το 2014 πάλι από εκδόσεις Ίκαρος, και μετά από αυτό, θα το διαβάσω σίγουρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s